Paris et moi: eindelijk vrienden

Paris et moi: eindelijk vrienden!

Parijs. Ik ben er vaker geweest, maar het heeft mij eerder nooit weten te grijpen. Ik had meer met Londen en vond de Franse hoofdstad vies en onvriendelijk. Nou was dit wel heel wat jaren geleden. En alleen gebaseerd op kort bezoekjes met zomaar wat random sightseeing, met de metro van hot naar her. Ik heb in Parijs meer tijd doorgebracht in dat metrostelsel (en dan ook nog vooral om naar Disneyland af te reizen) dan boven de grond. Dus ik riep al wel jaren dat ik de stad nog eens een nieuwe kans moest geven. “De stad van de liefde” moest toch romantischer kunnen zijn dan dit. 

 Zonder speciaal een stedentrip te boeken, kreeg Parijs vorige week toch haar herkansing. Omdat ik in Disneyland de halve marathon ging lopen, die al om 7 uur ‘s morgens startte, bleef er nog een heel groot deel van de zondag over. Nee, als deelnemer van de halve marathon mocht je helaas niet gewoon ‘gratis’ de Disneyparken in. Het blijft Disney hè, alles kost geld! En aangezien de entreekaartjes al prijzig genoeg zijn, gingen we dan liever op maandag een hele dag naar de parken. Met iets fittere benen. In wachtrijen staan na dik 21 kilometer hardlopen leek me niet zo’n succes… 🙂 

 Een bezoekje aan een stad wel dan? Tja, je hebt hier nu eenmaal te maken met iemand die héél enthousiast wordt van reizen en nieuwe plaatsen ontdekken. En het after-roesje van zo’n happy run gaf ook een nieuwe energieboost. Bovendien was het idee om ergens zo’n toeristen hopperbus te zoeken en ons dan overal naartoe te laten brengen. Dat moest lukken.

Dus: op naar Parijs! 

Een rustig stadswandelingetje…

Normaal gesproken zou ik me op zo’n tripje voorbereiden door op z’n minst een aanvalsplan te bedenken: wat zijn handige centrale toeristenpunten, waar rijden de bussen, wat willen we überhaupt zien in de stad. Dit keer niet: de Disney-run had alle aandacht al opgeëist en ik had alleen een tip gehad over een geschikte halte om uit de RER te stappen. Vanuit Disney ga je met RER lijn A (de rode lijn) in ruim een half uur naar hartje Parijs. Terwijl ik tijdens het hardlopen nog een schitterende blauwe lucht en een zonnetje had, regende het inmiddels. Geen goed teken, dacht ik even: zie je wel, Parijs en ik zijn gewoon geen vrienden.

We stapten uit bij Gare de Châtelet – Les Halles. Het grootste ondergrondse metrostation ter wereld en ook Parijs’ grootste hub qua treinverkeer. Eigenlijk was het de bedoeling om vanuit daar door de wijk Le Marais te wandelen. En ergens bij Le Centre Pompidou zouden we vást een bus kunnen vinden.

Uiteindelijk dwaalden we gewoon lekker een beetje door de opvallend rustige straten en zagen dat we richting Louvre aan het lopen waren. De andere kant op, maar het was intussen droog en we wilden allebei die bekende piramide weleens zien. Ook tijdens eerdere dagjes Parijs was ik nog nooit bij het Louvre geweest. Wat is dat gigántisch! Daar wil ik zeker ook nog eens een paar uurtjes binnen rondstruinen, maar dat moet dan toch maar een volgende keer. De buitenkant is al indrukwekkend. Schitterend.

 We staken de Seine over, en lieten ons verleiden weer richting het volgende grote gebouw in het gezichtsveld te wandelen. Hoe ver zou het zijn naar de Eiffeltoren? Na een koffie en een crêpe konden we vást die 2 kilometer ook nog wel te voet doen. 

Bucketlist: check!

Tijdens mijn laatste keer Parijs stond ik in de rij voor de Eiffeltoren en keek ik geïntrigeerd naar de mensen die met de trap naar het eerste en tweede platform gingen. Al was ik destijds een stuk a-sportiever dan nu, toch zei ik tegen mezelf dat ik dat de volgende keer óók wilde doen. Ai, en dan plan je het precies na een halve marathon. Ik stond dan ook wel even te twijfelen maar werd gewoon mee over de streep getrokken. Hup hup, omhoog! En ik kan je melden: zo zwaar is het helemaal niet. Gewoon doen dus, want het geeft wel een extra dimensie aan je beleving van La Tour.

Het topje was helaas dicht, dus we konden vanaf platform 2 helaas niet verder omhoog (wat alleen met een lift kan). Maar ook vanaf deze hoogte hadden we een prachtig uitzicht op de stad terwijl de zon door de wolken heen brak. 

Lopen hadden we nu wel écht genoeg gedaan. Maar de toeristenbus was ook eigenlijk de moeite niet meer. Het fietsverhuursysteem dat je op zowat elke straathoek tegenkomt, werkte helaas niet met onze bankpasjes (jammer!). Dus namen we een gewone stadsbus richting de Arc de Triomphe als laatste stop.

Autovrije zondag

Ik schreef al dat de straten opvallend rustig waren vandaag. Er reed alleen af en toe een taxi voorbij. Wij vroegen ons al af of er geen verkeer mocht rijden op zondag. Dit blijkt echter normaal niet zo te zijn: pas bij thuiskomst ontdekte ik dat we op een unieke autovrije zondag in de stad waren 🙂 

Op de Champs-Élysées werd ons al helemaal duidelijk dat het echt een speciale dag was. Daar is dit trouwens sinds dit jaar een maandelijks fenomeen. Waar normaal de alombekende verkeersdrukte plaatsvindt, waren de weghelften nu bezaaid met Parijzenaren en toeristen, flanerend tussen de dure winkels en vermaakt door vele straatartiesten. 

De sfeer was ontzettend gemoedelijk. In de hele stad. Het gebrek aan verkeersdrukte doet natuurlijk wel wat voor je beleving, maar daarnaast vond ik Parijs ook helemaal niet zo vies als in mijn herinnering. Sterker nog, de monumentale panden zien er juist goed onderhouden uit. 

Route door Parijs

Ok, ik moet het toegeven. Parijs verdient meer tijd dan deze middag. Ik heb genoten, en wil zeker nog eens terug voor een volwaardige stedentrip.

Wat zijn jouw tips in Parijs?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.